Yapay zekânın hilesi değil, sinemanın hissi.

Her film bir senaryoyla başlar, otuz saniyelik olsa bile. Senaryo yazarlığından ve senaryo ekiplerinden geliyorum; önce yapıyı kurar, sonra her sahneye neden orada olduğunu sorarım. Cevap veremeyen sahne, ne kadar güzel görünürse görünsün, çıkar.

Tek bir kare üretmeden önce planları düşünürüm. Objektif, kadraj, mizansen ve ritim, sette öğrendiğim gibi referanslarla ve bir çekim listesiyle belirlenir; böylece her görüntünün orada olmak için bir sebebi olur. Oyunculuk dersleri bana yüzleri izlemeyi öğretti, bir bakışın kadrajı taşıması için yer bırakırım.

Birçok üretken araçla çalışırım ve seçimi alışkanlığa göre değil, her planın neye ihtiyacı olduğuna göre yaparım. Ürettiklerimin çoğu kurguya hiç girmez: karakterler, ışık ve doku ilk plandan son plana kadar tutarlı kalsın diye acımadan elerim. Sonra gerçek kontrast ve grenle filmsel bir renge giderim; ortaya bir klip yığını değil, tek bir film çıkar.

Bir film temposunu kurguda bulur. Sessizlik işini yapıyorsa planı uzun tutarım, yapmayı bıraktığı an keserim. Ses tasarımı ve müzik her film için ayrıca yapılır, çünkü bir sahnede hissettiğinizin yarısını aslında duyarsınız.